Tijdens de algemene audiëntie van 11 maart legde paus Leo XIV uit waarom de Kerk en de gelovigen er altijd op uit moeten trekken om het Evangelie overal en aan iedereen te verkondigen.
God volbrengt zijn heilswerk in de geschiedenis door een concreet volk te kiezen en in dat volk te wonen. Daarom roept Hij Abraham en belooft hem een talrijk nageslacht (vgl. Gen. 22,17-18).
Met de kinderen van Abraham sluit God, nadat Hij hen uit de slavernij heeft bevrijd, een verbond. Het volk is geroepen om licht te worden voor de andere volken, als een vuurtoren die de hele mensheid naar zich toetrekt.
Het Tweede Vaticaans Concilie stelt in Lumen gentium dat dit alles echter een voorbereiding en voorafbeelding was “van het nieuwe en volmaakte verbond, dat in Christus zou gesloten worden, en van de vollere openbaring, die Hij, het mensgeworden Woord van God, zou brengen”.
Het is immers Christus die, door de gave van zijn lichaam en zijn bloed, dit volk definitief in zichzelf verenigt. Het bestaat nu uit mensen uit elke natie; het wordt verenigd door het geloof in Hem, door de verbondenheid met Hem.
‘De Kerk kan zich nooit in zichzelf opsluiten, maar staat open voor allen en is er voor allen’
Dit is de Kerk: het volk van God dat zijn bestaan ontleent aan het lichaam van Christus en dat zelf het lichaam van Christus is; niet een volk zoals alle andere, maar het volk van God, door Hem samengeroepen en gevormd uit vrouwen en mannen uit alle volkeren van de aarde.
Het verenigende principe is niet een taal, een cultuur of een etnische afkomst, maar het geloof in Christus.
Verenigd in Christus, Heer en verlosser van iedere man en vrouw, kan de Kerk zich nooit in zichzelf opsluiten, maar staat zij open voor allen en is zij er voor allen.
Hoewel de gelovigen in Christus tot haar behoren, herinnert het concilie ons eraan dat “alle mensen geroepen” zijn om het nieuwe volk van God te vormen. Ook wie het Evangelie nog niet heeft ontvangen, is daarom op een of andere manier gericht op het volk van God.
De Kerk is geroepen het Evangelie overal en aan iedereen te verkondigen, zodat ieder mens met Christus in contact kan komen. Dit betekent dat er in de Kerk plaats is en moet zijn voor iedereen, en dat iedere christen geroepen is het Evangelie te verkondigen en er getuigenis van te geven in elke omgeving waarin hij leeft en werkt. In deze zin is de Kerk één, maar omvat zij allen.
Het is een groot teken van hoop – vooral in onze tijd, die door zoveel conflicten en oorlogen wordt doorkruist – te weten dat de Kerk een volk is waarin, krachtens het geloof, vrouwen en mannen met verschillende nationaliteiten, talen en culturen samenleven. Het is een teken dat in het hart van de mensheid is geplaatst, een oproep en een profetie van die eenheid en vrede waartoe God de Vader al zijn kinderen roept. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
