Op de vijfde zondag van de Veertigdagentijd legde paus Leo XIV uit hoe de opwekking van Lazarus vooruitwijst naar de gebeurtenissen in de Goede Week en met Pasen.
De opwekking van Lazarus (vgl. Joh. 11,1-45) is een teken dat spreekt over de overwinning van Christus op de dood en over de gave van het eeuwige leven, die wij ontvangen in het doopsel. Jezus zegt ook tegen ons, zoals Hij tegen Marta, de zus van Lazarus, zei: “Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en ieder die leeft in geloof aan Mij, zal in eeuwigheid niet sterven” (Joh. 11,25-26).
Dit evangelieverhaal nodigt ons zo uit om de gebeurtenissen van het lijden van de Heer te beleven – de intocht in Jeruzalem, het Laatste Avondmaal, zijn proces, kruisiging en begrafenis – om hun diepste betekenis te begrijpen en ons open te stellen voor de gave van genade die die gebeurtenissen in zich dragen.
Het is namelijk in de verrezen Christus, overwinnaar van de dood en levend in ons door de genade van het doopsel, dat deze gebeurtenissen hun vervulling vinden, voor onze verlossing en de volheid van het leven.
Zijn genade verlicht deze wereld, die voortdurend op zoek lijkt naar nieuwe dingen en verandering. Een zoektocht die zelfs ten koste gaat van belangrijke zaken: onze tijd, energie, waarden en relaties. Alsof roem, materiële zaken, amusement en vluchtige relaties ons hart zouden kunnen vullen of ons onsterfelijk zouden kunnen maken.
‘Niets wat eindig is, kan onze innerlijke dorst lessen’
Ons zoeken is een teken van een verlangen naar het oneindige dat ieder van ons in zich draagt, maar waarop het antwoord niet gevonden kan worden in wat vergankelijk is. Niets wat eindig is, kan onze innerlijke dorst lessen, want wij zijn gemaakt voor God en vinden geen rust totdat wij rusten in Hem.
Het verhaal van de opwekking van Lazarus nodigt ons daarom uit om te luisteren naar dit diepe verlangen en, met de kracht van de Heilige Geest, onze harten te bevrijden van gewoonten, invloeden en denkpatronen die als zware stenen ons opsluiten in het graf van egoïsme, materialisme, geweld en oppervlakkigheid. Op die plaatsen is geen leven, maar alleen verlies, ontevredenheid en eenzaamheid.
Ook tot ons roept Jezus: “Kom naar buiten!” (Joh. 11,43). Hij spoort ons aan om, vernieuwd door zijn genade, uit onze beklemmende ruimtes te treden en te wandelen in het licht van de liefde, als nieuwe mensen die kunnen hopen en liefhebben naar het voorbeeld van zijn oneindige naastenliefde, niet berekenend en zonder maat.
Moge de Maagd Maria ons helpen deze heilige dagen zo te beleven: met haar geloof, haar vertrouwen en haar trouw, zodat ook voor ons elke dag opnieuw de stralende ervaring van de ontmoeting met haar verrezen Zoon wordt vernieuwd. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
