Tijdens de eucharistieviering op zondag 19 april in Kilamba, Angola, legde paus Leo XIV uit hoe gelovigen de hoop opnieuw kunnen aanwakkeren.
Broeders en zusters, in het verhaal van de Emmaüsgangers (Lc. 24,13-35) zie ik de geschiedenis van Angola weerspiegeld, van dit prachtige maar gewonde land, dat honger en dorst heeft naar hoop, vrede en broederschap.
Wanneer men lange tijd ondergedompeld is in een geschiedenis die zo door pijn is getekend, loopt men het risico de hoop te verliezen en verlamd te raken door ontmoediging, net als de Emmaüsgangers.
Het goede nieuws van de Heer is juist dit, ook vandaag voor ons: Hij leeft, Hij is verrezen en Hij gaat met ons mee terwijl wij de weg van lijden en bitterheid bewandelen. Hij opent onze ogen zodat wij zijn werk kunnen herkennen en schenkt ons de genade om opnieuw te beginnen en de toekomst weer op te bouwen.
De Heer voegt zich bij de twee teleurgestelde Emmaüsgangers. Door hun reisgenoot te worden, helpt Hij hen de stukken van hun verhaal weer samen te voegen, verder te kijken dan het verdriet, te ontdekken dat ze niet alleen zijn op de weg en dat er een toekomst op hen wacht, nog steeds bewoond door de God van de liefde. En toen Hij met hen aan tafel ging en het brood brak, “gingen hun ogen open en zij herkenden Hem” (vers 31).
‘Ook wij kunnen Jezus herkennen, overal waar iemand zichzelf schenkt uit mededogen’
De nabijheid van de Heer ervaren wij vooral in de relatie met Hem, in het gebed, in het luisteren naar zijn Woord dat ons hart doet branden zoals dat van de Emmaüsgangers, en vooral in de viering van de Eucharistie. Hier ontmoeten wij God.
Aan deze zekerheid dat wij niet alleen zijn op onze weg moet ook onze eigen inzet toegevoegd worden, die de hoop opnieuw kan aanwakkeren. Want als de Emmaüsgangers Jezus herkennen wanneer Hij het brood voor hen breekt, betekent dit dat ook wij Hem zo moeten herkennen: niet alleen in de Eucharistie, maar overal waar een leven tot gebroken brood wordt, overal waar iemand zichzelf schenkt uit mededogen, zoals Hij.
De geschiedenis van Angola, de nog steeds moeilijke gevolgen daarvan die jullie dragen, roepen om de aanwezigheid van een Kerk die weet mee op weg te gaan en die de roep van haar kinderen hoort. Een Kerk die, met het licht van het Woord en de voeding van de Eucharistie, de verloren hoop weer tot leven kan wekken. Een Kerk die bestaat uit mensen zoals jullie, die zich geven zoals Jezus het brood breekt voor de Emmaüsgangers.
Met de genade van de verrezen Christus kunnen wij dit gebroken brood worden dat de werkelijkheid verandert. En zoals de Eucharistie ons eraan herinnert dat wij één lichaam en één geest zijn, zo kunnen en willen ook wij een land opbouwen waar oude verdeeldheden voorgoed overwonnen zijn. Alleen zo zal een toekomst van hoop mogelijk zijn, vooral voor de vele jongeren die die hoop verloren hebben. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
